• Hakkında.
  • Konfüçyüs’ün hayatı ingilizce türkçe


    Konfüçyüs’ün hayatı ingilizce türkçe

    Confucious


    One of the most famous people in ancient China was a wise philosopher named Confucius (circa 551-479 BC). He sometimes went by the names Kong Zi though he was born – Kong Qiu – styled Zhong Ni. He was born in the village of Zou in the country of Lu.

    This chinese man was a well-known leader in philosophy and he also made many wise phrases and theories about the law, life, and the government. Philosophy is a kind of a system of ideas and thoughts that talk about the human’s behavior, the rules that you should follow to make a successful life, and about the government.

    In other words, it’s about thoughts and theories that teach other people lessons about principles, or rules, about life and it also teaches you a moral ( sort of like the morals that are at the end of a fable). Confucius is famous for his philosophy because he made many wise sayings in ancient China that helped many people learn about nature, the world, and the human behavior. He also helped the government and the emperor by teaching them lessons on how the emperor should rule his kingdom successfully.

    Confucius was born in a poor family in the year 551 B.C., and he was born in the state of Lu. His original name was K’ung Ch’iu. His father, commander of a district in Lu, died three years after Confucius was born, leaving the family in poverty; but Confucius nevertheless received a fine education. He was married at the age of 19 and had one son and two daughters.

    He worked as a keeper of a market. Then he was a farm worker who took care of parks and farm animals. When he was 20, he worked for the governor of his district.

    His mother died in 527 BC, and after a period of mourning he began his career as a teacher, usually traveling about and instructing the small body of disciples that had gathered around him. His fame as a man of learning and character and his reverence for Chinese ideals and customs soon spread through the principality of Lu.

    Living as he did in the second half of the Zhou (Chou) dynasty (1027?-256 BC), when feudalism degenerated in China and intrigue and vice were rampant, Confucius deplored the contemporary disorder and lack of moral standards. He came to believe that the only remedy was to convert people once more to the principles and precepts of the sages of antiquity. He therefore lectured to his pupils on the ancient classics.

    Confucius taught in his school for many years. His theories and principles were spread throughout China by his disciples, and soon many people learned from his wise sayings.

    One of his rules said,” If you governed your province well and treat your people kindly, you kingdom shall not lose any war. If you govern selfishly to your people, you kingdom will not only lose a war, but your people will break away from your kingdom.” He had also said a wise phrase called the golden rule that is still being used as a rule today. It said,”A man should practice what he preaches, but a man should also preach what he practices.”

    One day, his students and he passed a grave where they saw a women weeping at a gravestone. She told Confucius that her husband, her husband’s father, and her son were killed by a tiger. When Confucius asked her why she didn’t leave such a fated spot, she answered that in this place there was no oppressive government.

    Confucius said,”Remember this, my child. An oppressive government is fiercer and more feared than a tiger.” That meant that the government in the woman’s province did not rule the province well. So Confucius said that the government was more feared than a tiger. This was one of the many events he had to give a person a lesson.

    He taught the great value of the power of example. Rulers, he said, can be great only if they themselves lead exemplary lives, and were they willing to be guided by moral principles, their states would inevitably become prosperous and happy.

    Confucius had, however, no opportunity to put his theories to a public test until, at the age of 52, he was appointed magistrate of Chung-tu, and the next year minister of crime of the state of Lu. His administration was successful; reforms were introduced, justice was fairly dispensed, and crime was almost eliminated. So powerful did Lu become that the ruler of a neighboring state maneuvered to secure the minister’s dismissal. Confucius left his office in 496 BC, traveling about and teaching, vainly hoping that some other prince would allow him to undertake measures of reform. In 484 BC, after a fruitless search for an ideal ruler, he returned for the last time to Lu.

    Confucius was then abandoned from his province and he wandered about China for 13 years. When Confucius was 69 years old, he returned to Lu, his home state, and he died there 3 years after settling in Lu – 479 BC.

    After Confucius died, he was buried in a grave in the city of Ch’uFu, Shandong. Today the site of his final resting place is the beautiful K’ung Forest.

    Yet, when the philosopher died, many people honored all of Confucius’ work by building temples in every city in China to honor Confucius. Since Confucius’ teachings and philosophy was so advanced, it was the education for China for 2,000 years. It is called Confucianism.

    Confucius himself had a simple moral and political teaching: to love others; to honor one’s parents; to do what is right instead of what is of advantage; to practice “reciprocity,” i.e. “don’t do to others what you would not want yourself”; to rule by moral example (dé) instead of by force and violence; and so forth. Confucius thought that a ruler who had to resort to force had already failed as a ruler. “Your job is to govern, not to kill”

    Confucius did not put into writing the principles of his philosophy; these were handed down only through his disciples.

    The Lun Yu (Analects), a work compiled by some of his disciples, is considered the most reliable source of information about his life and teachings. One of the historical works that he is said to have compiled and edited, the Ch’un Ch’iu (Spring and Autumn Annals), is an annalistic account of Chinese history in the state of Lu from 722 to 481 BC. In learning he wished to be known as a transmitter rather than as a creator, and he therefore revived the study of the ancient books. His own teachings, together with those of his main disciples, are found in the Shih Shu (Four Books) of Confucian literature, which became the textbooks of later Chinese generations.

    – Encyclopedia Britannica

    ……………….
    Yunan felsefesi şehir-devlet (polis)in bir ürünüydü. Bununla ilgilenenlerin hepsi istisnasız, bağımsız bir siyasî birlik olan şehir-devlet işleyişine iştirak etmişlerdir. Bu şehir devletin duvarları içinde felsefî tartışmalar ve diğer başlıca entelektüel faaliyetler için bir yer ayrılmıştır. Şehir-devlet aynı zamanda siyasî etkileşim ve tartışma için kamusal bir alan da yaratmış; böylece eşit ve özgür vatandaşlar arasında ortaya çıkan siyasî uygulamanın yeni bir çeşidini mümkün kılmıştır. Bu durum Platon’un Akademisi ve Aristo’nun Lise (Lyceum) si bunların her ikisi de önemli bir akademik özgürlüğe ve kendi kendini idare hakkına sahipti- gibi kalıcı akademik kurumların gelişmesi için gerekli temeli hazırlamıştır. Ne Hindistan’da ne de Çin’de benzeri bir gelişme söz konusuydu. Çin şehri antik Yunan’daki gibi bir polis değildi. Diğer devletlerle anlaşmalara varabilecek bağımsız bir bütün değildi.

    Çin şehri merkezî idarenin bir parçasıydı. Çin Medeniyeti genel anlamda insan davranışı normlarını kendine merkez almıştı; bu bir kamusal söylem kül­türü değil, gelenek kökenli kutsal metin kültürüydü. Yunanistan’daki gibi spekülatif ve sistemli felsefe ya da Hindistan’daki gibi özgürlük ve kurtuluş fikirleri çok az ilgi uyandırıyordu. Çin Medeniyeti, daha çok pratik ve pragmatik bir yönelişe sahipti.

    Çin filozofları genelde geniş imparatorluğa ait saraylarda gelişen idari top­luluklarda görev almaya gayret eden ‘fakir asilzadeler grubu’ndan çıkmaktaydı. Çin’in büyük düşünürlerinin çoğu bu sınıftan gelmiştir. Bunlar, neredeyse istis­nasız eğitimli devlet memurları, bürokratik sistem tarafından referanslı (ve hat­ta kimi zaman da eğitilmiş) günümüzün felsefe profesörlerinden pek de farklı olmayan! mandarinlerdi. Batı’da daha çok Konfüçyüs sanıyla bilinen King Chi (Kral Fuzi, ‘Üstat Kral’), işte tam da bu toplumsal çevreden gelmekteydi.

    Konfüçyüs (M.Ö. 551-479); Buddha, Thales ve Pythagor’la yaklaşık aynı zamanda yaşadı. Konfüçyus’tan günümüze ulaşan bir metin yoktur; ancak onun düşüncesinin merkezî yönleri öğrencileriyle arasında geçen sohbetler (sorular ve cevaplar)dan alınan kısa notların bir araya getirilmesiyle oluşan Analeclerde kaydedilmiştir. Diyaloglar, daha çok düzgün davranış üzerinde odaklanan toplumsal-ahlakî sorunlara hasredilmiştir. Bu eserde Konfüçyüs, sıkı sıkıya geleneğe bağlı bir düşünür olarak karşımıza çıkar: Bireyler, geleneği dikkatli bir şekilde inceleyerek görevlerinin ne olduğunu anlayabilirler. Gelenek aynı zamanda halihazırdaki karmakarışık toplumsal vaziyetin ıslahına yönelik çabalar için bir norm olarak ortaya çıkar. Dolayısıyla, Konfüçyus’un öğretisinde klasik metinlerin çalışılmasına bu kadar merkezî bir yer verilmesi son derece doğal­dır. Hakim tavır, Hint felsefesindeki gibi dünyadan kaçış değil, dünyaya uyum sağlamaktır.

    Konfüçyüs, tabiat felsefesi ve din felsefesiyle çok az ilgilenmişti. Daha çok Sokrates’in yaptığı gibi birey üzerinde odaklanır. Bu tutumu gayet veciz olarak şu ifadede açığa çıkar: ‘Ahırlar yandığı zaman, saraydan dönüşünde “kimse yaralandı mı?” diye sordu, atları sormadı.’ Doğru davranışın kriteri insanlık kavramında özetlenir. Konfüçyüs insanlığı, Dağdaki Vaaz’da verilen mesajı ha­tırlatan kelimelerle tartışır: “Tzu-kung ‘insanların her zaman takip edebilecekleri tek bir deyiş var mı?’ diye sordu. Efendi ‘belki de saygı üzerine olan deyiş: başkalarının sana yapmasını istemediği şeyi sen de başkalarına yapma” (15. ki­tap, 23. parça, sayfa 198). Kişinin komşusunu sevmesi fikri, Konfüçyanizmde sıklıkla ‘ölçü ilkesi’ olarak adlandırılır: Başkalarından beklentimiz, bizim başka­larına karşı davranışlarımız için mihenk taşı olmalıdır.

    Konfüçyus’un insanlık ve şefkatle ilgili öğretisi, tam manasıyla evrensel bir yöneliş olarak yorumlanmamalıdır. O, açıkça toplumun katmanlara ayrılmasını savunur. Dolayısıyla bireyin görevi toplumsal konumuna bağlıdır. Konfüçyus’a göre iyi hayat, ‘5 insani ilişkide’ açığa çıkar: Yönetici devlet memuru, baba oğul, karı koca, yaşlı genç ve arkadaş ilişkilerinde. Her birinin kendine ait bir görevi vardır. Yöneticinin tebaasıyla olan ilişkisi şu cümlede gayet güzel ifade edilmiştir: ‘Bir beyefendinin özü, rüzgarınkine benzer; küçük insanların özüyse otlarınki gibidir. Bir rüzgar, otların üzerinden estiği zaman, otların seçim şansı yoktur; sadece boyun eğerler.’? (12. kitap, 19. parça, sayfa 168). Bu cümle de ölçü ilkesinin bir uygulaması olarak anlaşılabilir. Bu, belki de bu bağlamda tebâ olan bireylerin şu soruyu sormaları gerektiği şeklinde anlaşılabilir: Ben bir yönetici olarak tebâmın nasıl davranmasını isterdim? Şayet cevap, boyun eğmeleri gerektiğiyse; bunun anlamı, ölçü ilkesinin geleneksel üstünlük ve boyun eğmeyle uyumlu olduğudur.

    Konfüçyüs, sistemli bir felsefe geliştirmedi. En başta insan ilişkileri konu­sunda faydalı tavsiyelerde bulundu ve hikmetle ilgili kendine özgü bir öğreti geliştirdi. Hayatı boyunca çok sayıda talebesi oldu. Bu pragmatik eğilimli Konfüçyanizm Çin kültüründe ve toplumunda günümüze kadar önemli bir rol oynamıştır. Pratik felsefeyi cümle kalıplarında, vecizelerde ve kısa denemelerde sunmak modern Çin’de bile sıra dışı değildir. (Mao’nun Kızıl Kitabıyla karşılaştırınız, Başkan Mao Tse-Tung’dan Alıntılar)

    Konfüçyusçu ahlak, Mencius ya da Meng Zi (M.Ö. yaklaşık 371-289) tarafın­dan daha da geliştirilmiştir. Mencius, Konfüçyus’la aynı çizgide, insanın doğuş­tan iyi olduğuna ve bu iyiliğin eğitim aracılığıyla geliştirilebileceğine inanır. Bu dönemde yaşamış olan bir çok Çinli filozof gibi Mencius da hayatını, prenslere iki esaslı erdem; insanlık (jen) ve dürüstlük (yi) konularında yol gösterdiği saraylarda geçirmişti

    kaynak